lunes, 5 de septiembre de 2016

Al hilo de este maravilloso poema de  Jaime Gil de Biedma
NO VOLVERÉ A SER JOVEN

Que la vida iba en serio
uno lo empieza a comprender más tarde
-como todos los jóvenes, yo vine
a llevarme la vida por delante.

Dejar huella quería
y marcharme entre aplausos
-envejecer, morir, eran tan sólo
las dimensiones del teatro.

Pero ha pasado el tiempo
y la verdad desagradable asoma:
envejecer, morir,
es el único argumento de la obra.









I
Envejecer y morir son el único argumento de la obra
pero el aire rezuma de vida.
Los actores respiran la emoción del aire.
Envejecer, morir, son el único argumento de la obra.
Ahora, que me acerco a los cincuenta,
como aquella dulce generación de poetas.
Ahora que me acerco a los cincuenta,
como aquella rebelde generación de músicos.
Ahora que me acerco a los cincuenta,
descubro que los padres son padres porque sienten ternura.
Que los que sienten ternura no tienen por qué ser padres para poder sentirla.
Y que nadie escapa del amor que no tuvo de un padre y así, de camino a los cincuenta…

II
Dejar huella era un ahínco, ahora lo sé.
Dejar huella era mi único afán.
Me pregunto si este blog no será también volver a pecar.
  
III
Como todos los jóvenes,
yo vine.
Ellos decidieron quedarse,
yo me fui.

IV
Que la vida iba en serio uno lo empieza a comprender desde el primer día.
Otra cosa es hacerse el loco…















I
Envellecer e morrer son o único argumento da obra
pero o aire rezuma de vida.
Os actores respiran a emoción do aire.
Envellecer, morrer, son o único argumento da obra.
Agora, que me achego aos cincuenta,
como aquela doce xeración de poetas.
Agora que me achego aos cincuenta,
como aquela rebelde xeración de músicos.
Agora que me achego aos cincuenta,
descubro que os pais son pais porque senten tenrura.
Que os que senten tenrura non teñen por que ser pais para poder sentila.
E que ninguén escapa do amor que non tivo dun pai e así, de camiño aos cincuenta


II
Deixar pegada era un afán, agora seino.
Deixar pegada era o meu único afán.
Pregúntome se este blog non será tamén volver pecar.




III
Como todos os mozos,
eu vin.
Eles decidiron quedar,
eu funme.


IV
Que a vida ía en serio un empézao a comprender desde o primeiro día.
Outra cousa é facerse o tolo...



No hay comentarios:

Publicar un comentario

Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.