Era un día perfecto para jugar en la playa. Y allí estaba él, en su primer día de vacaciones, dispuesto a construir el mejor castillo de arena del mundo.
El lugar era precioso, aunque desconocido, ya que nunca antes habían veraneado en aquel mar.
El castillo, una vez acabado, quedó precioso. Pero el mar tenía sus propios planes. La marea subió y convirtió, en pocos minutos, su castillo en arena diluida.
El niño no entendía la situación. Nunca había visitado una playa en la que el agua subiera o bajara de nivel. Extendió sus manos para intentar recuperar el cadáver del castillo, pero ya era tarde.
Decidió, algo enfadado, construir un segundo castillo, algo más arriba, con espíritu previsor.
El segundo castillo quedó precioso. Pero el niño no podía bajar la guardia, vigilaba constantemente el nivel del mar, que no paraba de subir. Parecía que el destino estaba dispuesto a jugarle una mala pasada. El segundo castillo murió arrasado por el agua mientras él intentaba, en vano, taponar la subida con sus pequeñas manos.
Pataleó, escupió y lloró. Lloró durante un buen rato. Hasta el momento en que descubrió el secreto: haciendo el castillo sobre el camión con ruedas, podría subirlo y bajarlo cuantas veces hiciera falta!
Castelos de area
Era un día perfecto para xogar na praia. E alí estaba el, no seu primeiro día de vacacións, disposto a construír o mellor castelo de area do mundo.
O lugar era precioso, aínda que descoñecido, xa que nunca antes veranearan naquel mar.
O castelo, unha vez acabado, quedou precioso. Pero o mar tiña os seus propios plans. A marea subiu e converteu, en poucos minutos, o seu castelo en area diluida.
O neno non entendía a situación. Nunca visitara unha praia na que a auga subise ou baixase de nivel.
Estendeu as súas mans para tentar recuperar o cadáver do castelo, pero xa era tarde.
Decidiu, algo enfadado, construír un segundo castelo, algo máis arriba, con espírito previsor.
O segundo castelo quedou precioso. Pero o neno non podía baixar a garda, vixiaba constantemente o nivel do mar, que non paraba de subir. Parecía que o destino estaba disposto a xogarlle unha mala pasada. O segundo castelo morreu arrasado pola auga mentres el tentaba, en balde, taponar a subida coas súas pequenas mans.
Pataleó, cuspiu e chorou. Chorou durante un bo intre.
E así ata o momento en que descubriu o segredo: facendo o castelo sobre o camión con rodas, podería subilo e baixalo cantas veces fixese falta!
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.