No somos nadie
Y así se lo dije. Yo pensaba que era una frase hecha, oyes.
Pero resulta que no,
que (ahora) no somos nadie.
Antes tenía, no sé… llamémoslo “prestigio”.
Podía hacer una llamada para recomendar que contrataran a un amigo.
Podía llamar al jefe de servicio de aquel hospital y pedirle que atendiera
personalmente a mi familiar.
Podía escribir un artículo y, oye,
a las pocas horas tenía un montón de felicitaciones
y también un montón de críticas.
Pero ahora, no soy nadie.
Escribo y apenas hay una o dos reacciones.
Presento un libro en mi antigua ciudad y no va nadie.
Mi opinión importa más bien poco, la verdad.
La expresión exacta es "un bledo".
Y por eso soy libre.
Nada tengo que intentar, en ese sentido,
porque nada voy a obtener.
Ahora, por fin, a dedicarme a amar y ser amado.
Non somos ninguén
E así llo dixen. Eu pensaba que era unha frase feita, oes.
Pero resulta que non,
que (agora) non somos ninguén.
Antes tiña, non sei, chamémolo "prestixio"
Podía facer unha chamada para recomendar que contratasen a un amigo.
Podía chamar ao xefe de servizo daquel hospital e pedirlle que atendese personalmente ao meu familiar.
Podía escribir un artigo e, oe,
ás poucas horas tiña unha chea de felicitacións
e tamén unha chea de críticas.
Pero agora, non son ninguén.
Escribo e apenas hai unha ou dúas reaccións.
Presento un libro na miña antiga cidade e non vai ninguén.
A miña opinión importa máis ben pouco, a verdade.
A expresión exacta é "un carallo".
E por iso son libre.
Nada teño que tentar, nese sentido,
porque nada vou obter.
Agora, por fin, a dedicarme a amar e ser amado.
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.