viernes, 14 de octubre de 2016

Justo ahí



Tuve un paciente al que no le gustaba nada la sensación tan desagradable que se pone debajo del esternón. Era muy obediente y quería siempre hacerlo todo lo mejor posible. Así que dedicaba mucho tiempo a observar la sensación.  A intentar aflojarla por donde fuera. Por arriba, por abajo, por dentro… una parte de él sabía que la sensación debía ponerse cómoda pero por otra parte…maldita sensación!
Así que un día me dijo: “estoy harto de pelear contra la sensación”. Y le dije: “Bien,  estupendo! Y, entonces,  ¿qué es lo que vas a hacer a partir de ahora?”
Puso cara de no saber muy bien qué hacer. “Bien”, le dije, “aguarda un momentito”.
Le tenía preparada una caja envuelta con un lazo de regalo y le dije: “¿puedes intentar deshacer el nudo?”
Clavó las uñas en el lazo de papel pero estaba tan apretado que no había manera. Cuanto más apretado estaba más intentaba clavarle las uñas.
Le dejé cuarenta minutos intentando tirar, tirar y tirar…  Hasta que, agotado, se echó para atrás en la butaca y se quedó mirando el pequeño paquete.
Empezó a jugar con el lazo como quien no quiere la cosa. De repente con dos dedos, suavemente, cogió un extremo del lazo y tiro con suavidad. No puedes imaginar su cara de sorpresa cuando descubrió que era una lazada simple.
  

Xusto aí

Tiven un paciente ao que non lle gustaba nada a sensación tan desagradable que se pon debaixo do esternón. Era moi obediente e quería sempre facelo todo o mellor posible. Así que dedicaba moito tempo a observar a sensación.  A tentar afrouxala por onde fose. Por arriba, por abaixo, por dentro? unha parte del sabía que a sensación debía poñerse cómoda pero por outra banda?maldita sensación!
Así que un día díxome: "estou farto de pelexar contra a sensación". E díxenlle: "Ben,  estupendo! E, entón,  que é o que vas facer a partir de agora?"
Puxo cara de non saber moi ben que facer. "Ben", díxenlle, "agarda un momentiño".
Tíñalle preparada unha caixa envolta cun lazo de agasallo e díxenlle: "podes tentar desfacer o nó?"
Cravou as uñas no lazo de papel pero estaba tan apertado que non había maneira. Canto máis apertado estaba máis tentaba cravarlle as uñas.
Deixeille corenta minutos tentando tirar, tirar e tirar...  Ata que, esgotado, botouse para atrás na butaca e quedou mirando o pequeno paquete.

Empezou a xogar co lazo como quen non quere a cousa. De súpeto con dous dedos, suavemente, colleu un extremo do lazo e tiro con suavidade. Non podes imaxinar a súa cara de sorpresa cando descubriu que era unha lazada simple.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.