Tuve
un paciente al que no le gustaba nada la sensación tan desagradable que se pone
debajo del esternón. Era muy obediente y quería siempre hacerlo todo lo mejor
posible. Así que dedicaba mucho tiempo a observar la sensación. A intentar aflojarla por donde fuera. Por
arriba, por abajo, por dentro… una parte de él sabía que la sensación debía
ponerse cómoda pero por otra parte…maldita sensación!
Así
que un día me dijo: “estoy harto de pelear contra la sensación”. Y le dije: “Bien,
estupendo! Y, entonces, ¿qué es lo que vas a hacer a partir de ahora?”
Puso
cara de no saber muy bien qué hacer. “Bien”, le dije, “aguarda un momentito”.
Le
tenía preparada una caja envuelta con un lazo de regalo y le dije: “¿puedes
intentar deshacer el nudo?”
Clavó
las uñas en el lazo de papel pero estaba tan apretado que no había manera.
Cuanto más apretado estaba más intentaba clavarle las uñas.
Le
dejé cuarenta minutos intentando tirar, tirar y tirar… Hasta que, agotado, se echó para atrás en la
butaca y se quedó mirando el pequeño paquete.
Empezó
a jugar con el lazo como quien no quiere la cosa. De repente con dos dedos,
suavemente, cogió un extremo del lazo y tiro con suavidad. No puedes imaginar
su cara de sorpresa cuando descubrió que era una lazada simple.
Xusto aí
Tiven
un paciente ao que non lle gustaba nada a sensación tan desagradable que se pon
debaixo do esternón. Era moi obediente e quería sempre facelo todo o mellor
posible. Así que dedicaba moito tempo a observar a sensación. A tentar afrouxala por onde fose. Por arriba,
por abaixo, por dentro? unha parte del sabía que a sensación debía poñerse
cómoda pero por outra banda?maldita sensación!
Así
que un día díxome: "estou farto de pelexar contra a sensación". E
díxenlle: "Ben, estupendo! E,
entón, que é o que vas facer a partir de
agora?"
Puxo
cara de non saber moi ben que facer. "Ben", díxenlle, "agarda un
momentiño".
Tíñalle
preparada unha caixa envolta cun lazo de agasallo e díxenlle: "podes
tentar desfacer o nó?"
Cravou
as uñas no lazo de papel pero estaba tan apertado que non había maneira. Canto
máis apertado estaba máis tentaba cravarlle as uñas.
Deixeille
corenta minutos tentando tirar, tirar e tirar... Ata que, esgotado, botouse para atrás na
butaca e quedou mirando o pequeno paquete.
Empezou
a xogar co lazo como quen non quere a cousa. De súpeto con dous dedos,
suavemente, colleu un extremo do lazo e tiro con suavidade. Non podes imaxinar
a súa cara de sorpresa cando descubriu que era unha lazada simple.
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.